اشتراک گذاری
ورود منتفدین
چرا اولین اکران رسمی فیلم خارجی در ایران پس از ۴۰ سال شکست خورد؟

چرا اولین اکران رسمی فیلم خارجی در ایران پس از ۴۰ سال شکست خورد؟


چرا اولین اکران رسمی فیلم خارجی در ایران پس از ۴۰ سال شکست خورد؟


✍ سینا لسانی

«همه بی پول های دنیا»

سابقاً سازمان سینمایی و دولت درصدد اجرای طرحی برآمدند، که سالیان سال درصد قابل توجه ای از مردم و دوستداران سینما خواستارش بوده‌اند. این طرح در حقیقت اکران فیلم خارجی در پردیس و سالن سینماهای کشور بود. طرحی که در هفته های گذشته آغاز شد و به علت فقدان برنامه ریزی و خط مشی، در قدم اول شکست سنگینی خورد.

«همه پول های دنیا» محصول ۲۰۱۷ آمریکا، به کارگردانی ریدلی اسکات برای افتتاح این جریان انتخاب شد. وجوهی مُستدل، بر این انتخاب سایه ظِن و تردید می‌اندازند. مگر چطور می‌شود سازمان سینمایی قدم در مسیری بگذارد که پَرتگاه از همان ابتدا به وضوح نمایان است. در این مقاله به تفصیل، سیاست های نادرست در اجرای برنامه را آسیب شناسی  می‌کنیم و به امید خدا بزودی در مقاله‌ای دیگر به ذکر مبسوط راهکارهای پیشنهادی که ممکن بود با جایگزینی شرایط را متحول سازد، خواهیم پرداخت.

قدم نخست: آسیب شناسی

اول:  همه پول های دنیا یک سال پس از نمایش در سینماهای آمریکا و جهان در ایران به اکران رسید. یعنی زمانی که انواع و اقسام کیفیت ها بالاخص کیفیت فوق العاده بلوری در دسترس کلیه دنبال کنندگان قرار گرفته بود. بنابرین این امر از وَلَع و هیجان تماشای فیلم و متعاقباً از میزان چشمگیر بینندگان فروکاست. زیرا امروزه همه مستقیم یا به واسطه از اینترنت بهره می‌برند و به لطف اپراتور های تلفن همراه با سیستم دانلود نیز بیگانه نیستند.

دوم: حواشی این فیلم منتخب هم در نوع خود جالب است. "همه پول های دنیا" زمانی که مرحله پیش تولید را پشت سر می‌گذاشت. تیر افشاگری های جنسی در هالیوود گریبان بازیگر مشهور فیلم "کوین اسپیسی" را گرفت. و این مسئله چنان هجمه هایی به راه انداخت که ریدلی اسکات (کارگردان) تاب نیاورد و با حذف سکانس های اسپیسی و جایگزینی کریستوفر پلامر به گمان خویش فیلم را نجات داد. اما دیگر این امر اجتناب ناپذیر بود. حضور اسپیسی زیر گریم های سنگین، بدل به کنجکاوی برانگیزترین نکته فیلم شده بود. ضمن اینکه تهیه کنندگان هم هوشمندانه از همان برهه تولید بر روی آن مانور های تبلیغاتی داده بودند. با حذف اسپیسی از طرفی دوستداران اسپیسی و مخالفان جریان اخیر، فیلم را تحریم کردند و ندیدند و از طرف دیگر  عامه مردم از جمله پیروان جریان آن را به دید اثری شکست خورده یافتند که ارزش تماشا ندارد. بنابرین در فروش با وجود همه کوشش و تقلاها فیلم تنها موفق به برگشت هزینه ساخت خود شد، که این یک شکست بزرگ تجاری محسوب می‌شود.

سوم: سیاست گذاری در کشور، به قدری سفیهانه است که حتی خلوص در اطلاق واژه "سیاست" هم ما را به تکاپو می‌برد. سیاست زمانی سیاست می‌شود که یک ارگان بر توده تأثیر بگذارد و آن را با خود همراه سازد اما به گونه‌ای غیرمستقیم. طوری که در ذهن توده این توهم نقش ببندد که طبق اختیار تام عمل کرده. اما سیاست گذاری در کشورمان دقیقاً عکس این قضیه است. تا جایی که شاید بهترین تعریفی که برای آن بشود ارائه داد «توهین مستقیم به شعور مخاطب» می‌باشد. به این گواه که از میان خروار خروار سریال تلویزیونی آمریکایی فقط دو مورد از صدا و سیما پخش گردید. که اولی به آمار بالای جرم و جنایت، قانون گریزی و سیستم امنیتی نازل زندان های آمریکا می‌پرداخت. (فرار از زندان) و تیغ تیز و بُرّنده انتقاد در دومی هم به سوی مقام های دولتی، ریاست جمهوری و کاخ سفید بود. (خانه پوشالی) اگر صداوسیما این دو مجموعه را پخش می‌کرد و ده سریال دیگر آنور آبی هم کنارشان می‌چسباند و نمایش می‌داد. آن وقت می‌شد اسمش را گذاشت سیاست گذاری، زیرا هیچ کس نمی‌توانست به خود اجازه دهد که درباره نیت مغرضانه در پشت این فرایند قاطعانه نظری بدهد. "همه پول های دنیا" هم چنین حکایتی دارد. این فیلم در حقیقت منتقد نظام سیستماتیک حاکم آمریکا و سرمایه داری است. پس مدیران شریف احتمالا صد خروجی سال گذشته را به زیر ذره‌بین برده‌اند و آن که بیشتر از سایران با مذاق غیر (شما بخوانید "ضد") سینماییشان جور بود را انتخاب نموده‌اند.

چهارم: در اینگونه برنامه ها حتما بایستی اولویت ها را مورد توجه قرار داد اینکه چه چیز بر چه چیز اَرجح است. این بند آنقدر مهم و حیاتی است که یکی از ارکان اصلی مرحله برنامه ریزی به حساب می‌آید. ناممکن است که اکران فیلم خارجی موفق باشد اگر به عاشقان و کنکاش‌گران فیلم و سینما در سطح جهانی و در همه دوران (که به صورت اختصاری آن ها را سینه فیلیا می‌نامند)، توجه جدی نشود. آنان همیشه مقدمه چنین برنامه هایی هستند. همانا آنان اولین، بهترین و بادوامترین مخاطب ها می‌شوند. و به خودی خود بهترین مبلغان هستند. مبلغی که بدون پرداخت هیچ مبلغ از طرف سرمایه گذار جیبش را پر می‌کند. این برنامه، همه جانبه با ذهنیت این جماعت منافات داشت. فیلم انتخاب شده فیلمی است که بخش قابل توجه سینه فیلیا سال گذشته اصلا رغبت نکردند تماشایش کنند. این را می‌توان در فهرست بهترین فیلم های ۲۰۱۷ به انتخاب منتقدین سینما اکسپرت  هم مشاهده کرد.

رجوع شود به: https://t.me/CinemaExpert/10299

فیلم ریدلی اسکات حتی در این فهرست قریب به چهل‌تایی به چشم نمی‌خورد. البته این لیست در ابتدا هفتادتایی بود. که به دلایلی به چهل فیلم تقلیل داده شد. نکته جالب اینجاست که همه پول های دنیا حتی در جمع آن هفتاد فیلک هم حضور نداشت. این یعنی عملاً فیلم دیده نشده. با پرس و جو از آن تعداد محدود و انگشت شماری هم که دیده‌اند به این نتیجه می‌رسیم که کسی فیلم را دوست نداشته. پس چه انتخاب فاجعه‌ای...

سینا لسانی _ ۹۷/۴/۳۰





برو بالا
0px
منتقدین